پایان ناقص سازی جنسی زنان: سرمایه گذاری در تحقیقات، پشتیبانی در ایران/ End Female Genital Mutilation/Cutting: Invest in Research, and Support in Iran

پایان ناقص سازی جنسی زنان: سرمایه گذاری در تحقیقات، پشتیبانی در ایران/ End Female Genital Mutilation/Cutting: Invest in Research, and Support in Iran

پایان ناقص سازی جنسی زنان: سرمایه گذاری در تحقیقات، پشتیبانی در ایران

براساس گزارش های منتشر شده سازمان ملل، حداقل ۲۰۰ میلیون زن ختنه شده در ۳۰ کشور زندگی می کنند. با این حال، این آمار تا حد زیادی به کشورهای جنوب صحرای آفریقا محدود می شود و دامنه جهانی این مسئله نادیده گرفته شده است.

ناقص سازی جنسی زنان در هند، پاکستان، فیلیپین، سریلانکا، بنگلادش، سنگاپور، مالزی، تایلند، مالدیو، برونئی، روسیه (داغستان)، بنگلادش، و ایران و همچنین در میان جمعیت مهاجر این کشورها در سراسر جهان گزارش شده است. کشورهای آسیایی خارج از برنامه مشترک صندوق جمعیت سازمان ملل متحد و یونیسف برای سرعت بخشیدن به توقف ناقص سازی جنسی زنان قرار دارد. هنگام جمع آوری منابع، داده ها و پشتیبانی از بازماندگان ناقص سازی جنسی زنان نادیده گرفته می شوند. اما چگونه می توانیم در پیشبرد برابری جنسیتی و توقف تمام اشکال خشونت قدمی برداشت اگر به تمام کشورهایی که ناقص سازی جنسی در آن ها گزارش شده توجه نکنیم؟

برای کمپین گام به گام تا توقف ناقص سازی جنسی زنان این عمل یک مسئله نظری نیست. در زمانی که گزارش های محدودی از وجود رواج ناقص سازی جنسی زنان در ایران منتشر می شد این کمپین تلاش کرد تا به کمک رسانه های مختلف صدای قربانیان شود. در یکی از گزارش های ارسال شده این کمپین برای سازمان ملل شیوع ناقص سازی جنسی زنان در استان هرمزگان ۶۰تا ۸۰ درصد و در مناطق کردنشین ایران ۳۰ تا ۶۰ درصد تخمین زده شده است.

به منظور حفظ شتاب بی سابقه ای که کمپین گام به گام تا توقف ناقص سازی جنسی زنان برای ارتقاء آگاهی در این سال ها داشته است نیازمند حمایت های ویژه سازمان های بین المللی هستیم. نه تنها برای درک بهتر میزان پراکندگی این عمل در ایران بلکه به منظور ارزیابی میزان پیشرفت در آگاهی رسانی ما نیازمند پشتیبانی های جدی ملی و بین المللی هستیم. بدون خط مشی دقیق نمی توان به این درک رسید که تا چه حد تلاش ها در این زمینه ثمربخش بوده اند.

ما به یک چارچوب نیازمندیم که نگاه ها را از سمت آفریقا به سایر نقاط جهان نیز متمرکز کند. در واقع باید به این خواست برسیم که معضل ناقص سازی جنسی زنان تنها محدود به جوامع آفریقایی نیست. ما می دانیم که ناقص سازی جنسی زنان ریشه در کنترل امیال جنسی زنان دارد و نوعی از تبعیض جنسیتی است. ما از سازمان های جهانی و به خصوص سازمان ملل درخواست داریم که دامنه تمرکز خود را فراگیرتر کند. بنابرین اتخاذ بودجه های ویژه برای آموزش، پشتیبانی و حمایت های قانونی ملی و بین المللی برای تمامی کشورهای در خط بحران باید در نظر گرفته شود.

توقف ناقص سازی جنسی زنان یکی از اهداف جهانی برنامه توسعه پایدار سازمان ملل است. لازم است میزان شیوع این عمل در هر کشوری مورد سنجش قرار گیرد. برای خاتمه ناقص سازی جنسی زنان باید تمام جوامع به درستی و مساوات مورد حمایت قرار گیرند.

کمپین گام به گام تا توقف ناقص سازی جنسی زنان

رونوشت:

معاونت امور زنان دولت یازدهم جمهوری اسلامی ایران

فراکسیون امور زنان و خانواده مجلس شورای اسلامی

End Female Genital Mutilation/Cutting: Invest in Research, and Support in Iran

According to the United Nations, at least have been subjected to Female Genital Mutilation/Cutting (FGM/C). However, these statistics are largely restricted to sub-Saharan African countries and ignore the global scope of the issue.

FGM/C has also been reported in India, Pakistan, Philippines, Sri Lanka, Singapore, Malaysia, Thailand, Maldives, Brunei, Russia (Dagestan), Bangladesh, and Iran and amongst some diaspora populations from these countries. Yet, Asian countries fall outside the scope of the UNFPA-UNICEF Joint Programme to Accelerate the Abandonment of FGM/C.  As a result, FGM/C survivors from this region are overlooked when it comes to resources, data collection efforts, and advocacy support. But how can we advance gender equality and stop all forms of gender violence if we are not inclusive of every country, where FGM/C is reported?

FGM/C for Stop FGM Iran is not a matter of statistics, it’s about real stories and real people. As an advocacy collective, Stop FGM Iran, has been actively producing reports with barely any resources while facing hostility and backlashes from within our own communities; our advocacy work is finally starting to pay off. In the last year, we have placed stories in mainstream publications nationally and internationally. Stop FGM Iran pursued a small scale study to understand the extent of FGM/C and the results show that 60%-80% of  women in Hormozgan province and 30%-60% of women from different parts of Kurdish regions had been cut.

In order to sustain the unprecedented momentum that we have built over the last year, we need the United Nations to take the issue of FGM/C in Iran more seriously. We need the international community to invest in rigorous data collection, not only to better understand the scope of the problem but also to measure progress. Without reliable knowledge and statistics, it is difficult to understand if our interventions have been effective.

We need to reframe the issue of FGM/C away from a “faraway African problem” and recognize it as a reality taking place in different parts of the world including certain communities in Iran.  As an issue, FGM/C is rooted in controlling female sexuality and desire and it is a form of gender violence.  It cuts across geography, socioeconomic class, religion, and education.  We need the international community, in particular, the United Nations, to broaden the scope of its focus to be more inclusive. We also need foundations and donor countries to invest in survivor-centered approaches working on data collection, advocacy, and survivor and legal support.

Eliminating FGM/C is a global target of the UN’s Sustainable Development Goals – it requires FGM/C prevalence to be measured in every country. To truly end FGM/C we need all the affected communities, including those in Asia, to be supported.

Stop FGM Iran Campaign

www.stopfgmiran.com/en

  


مایل به انتشار اطلاعاتم به صورت عمومی هستم: بلیخیر

جمع امضاها: 2058

“She is only 13”

SOURCE: STOP EARLY MARRIAGE IRAN

By Samireh Hanaei

She is only 13. Her breasts have only just started to grow. She is barely 155 cm tall. Everyone seems to think she is the type not to grow fat. She tries to behave politely and elegantly. Listening to me attentively, she carefully considers her responses. “What made you marry?”, I ask. She doesn’t reply immediately. Thinking for a while she finally answers: “He was a nice boy and my family approved of him.” “How did your family come to terms with your young age and his?” I enquire. “They initially told me that they thought I was too young but eventually they gave in to my wish”, she says. I sense contradiction in her words. She herself did not know how she ended up married to this only just 20, motorbike loving boy, with barely the ability to grow a moustache.

“Have you thought about the future of your education? You are only in the 7th grade! What does your husband think of the matter?” “God will help”, she responds. It seems her husband hasn’t yet made his thoughts clear on the issue. She, however, knows that things are not going to be easy for her.

“Why him? Did you ever imagine that you would be married just two months after your 13th birthday?” I inquire. “He was my best suitor, the best chance I had for marriage” she plainly answered. “Have you forgotten that you are only 13 my dear?” I ask with great astonishment. She had believed herself to be a grown up; ready to marry a boy who himself had a long journey to manhood.

۱۳ year old Fatemeh defends both her decision to marry and her resistance to the disapproval of her illiterate parents. She no longer wants to continue the conversation. I notice her husband’s photo as her phone screensaver; seeing my glance she hurriedly conceals her phone from view, as though she wants to hide him away from me, scared of the many questions that might follow. She is tired of telling everyone that she is happy and without problems; she’s terrified to think that her life might not turn out as she had dreamt.

Fatemeh is not the only girl here in Bastak that has married young. There are so many girls her age already busy nurturing their kids in this region. Mothers, still children themselves, share their bed with boys eager to prove their manhood.

Early marriage can mostly be found in villages that associate womanhood with being a housewife. Most of these girls are promised to someone before reaching the legal age of 13; pledges that are made legal as soon as they reach that age. As a result it is hard to ascertain the exact number of females under the age of 15 getting married in the area of Bastak. Unfortunately, despite attempts made by Iranian welfare organisations and continued ‘reach-out’ work, the statistics showing the number of couples getting married with at least one partner being under 18 is growing yearly and requires special attention from the authorities.

وقتی ازدواج میکنم که بخواهم

وقتی ازدواج میکنم که بخواهم

الهه علی کرمی
منبع: گام به گام تا توقف ازدواج کودکان در ایران
حقوق کودک ار مهم ترین بحث ها در حوزه حقوق خانواده می باشد در همین زمینه ،مکاتب گوناگون حقوقی ،دیدگاه های متفاوتی ارائه داده اند و بحث های مختلفی صورت گرفنه هدف از این نوشتاربررسی سن قانونی ازدواج در ایران و راهکارهای موجود می باشد. ازدواج زود هنگام، نقض حقوق بشر است  رضایت کامل و آزادانه در امر ازدواج از حقوقی است که در اعلامیه خقوق بشر در سال ۱۹۴۸ به رسمیت شناخته شده است البته چه برای پسر و چه دختر ،ازدواج زود هنگام ،تبعات جسمانی،روانشناختی و عاطفی عمیق به دنبال دارد که لطمه به فرصت های آموزشی و فرصت های رشد فردی از آن جمله است .که خود باعث کاهش اعتماد به نفس و کاهش عزت نفس به دلیل تداوم شرایط و وابستگی مالی به همسر و عدم امنیت و همچنان عدم استقلال روانی و اختیار عمل فردی و همچنان افزایش نسبت خشونت خانگی و انزوای کودکان میشود.

دردهه اخیر سوء استفاده ی جنسی از کودک بیش از بیش در حقوق دولتها و نظام حقوق بین الملل مورد توجه قرار گرفته و هم به عنوان موضوع موافقت نامه های بین المللی مطرح شده و هم در کانون توجه سازمانهای بین الدولی و سازمان های بین المللی غیر دولتی قرار گرفته است.
اهمیت این جنبه از حقوق بشر به این جهت است که موضوع آن یکی از آسیب پذیرترین گروهها،یعنی کودکان ،صرف نظر از جنسیت ،مذهب،فرهنگ،یا وضعیت اقتصادی اجتماعی آنهاست.بر آورده شده است که حدود دو میلیون کودک در صنعت تجارت جنسی مورد سوء استفاده قرار میگیرند هر ساله حداقل یک میلیون کودک قاچاق میشود که به ویژه در برابر سوء استفاده جنسی آسیب پذیر هستند و همین طور آمار حقوقی زیادی نشان میدهد که کودکان در سنین کم ازدواج میکندد آماری که تا به امروز در کشورهای مختلف به چشم میخورد به طور مختصر نیجر ۶۸% جمهوری آفریقای مرکزی۶۸%  بنگلادش ۶۵% سودان جنوبی ۵۲% هند۴۷%  با توجه به محدودیت های دست یابی بر آمار دقیق یونیسف بر آورد کرده است که در ایران تقریبا ۱۷% از دختران پیش از رسیدن به سن ۱۸ طبق بر آوردهای یونیسیف و ۳%دختران هم پیش از رسیدن به سن ۱۵ سالگی ازدواج کرده اند.
متاسفانه هیچ آماری در مورد طبیعت و گسترده ی ازدواج در سنین پایین و بهره برداری جنسی در ایران در دست نیست چرا که این موضوع آشکارا مورد بحث و بررسی قرار نمی گیرد.و دست اندر کاران ادعا میکنند که سوءاستفاده ی جنسی از کودکان در غالب عقد ازدواج مصداق پیدا نمیکند چگونه ممکن است،اجزای بعضی از کلمات مرکب با یکدیگر در تضاد و تنافر هستند به عبارت دیگر اجزای بعضی از این عبارات را با یکدیگر نمیتوان جمع کرد از آن جمله تعبیر ازدواج کودکان است با توضیحاتی که خواهیم داد مسئله بیشتر روشن خواهد شد .
فقدان آمار و ارقام در مورد سوء استفاده جنسی از کودکان نباید بهانه ای برای کوتاهی و مسامحه باشد. زیرا در قانون مدنی ماده ۱۰۴۱ مصوب ۱۳۱۳ نکاح اناث قبل از رسیدن به به سن پانزده سال تمام ونکاح ذکور قبل از رسیدن به سن ۱۸ سالگی تمام ممنوع اعلام شده است و در مواردی که استثنا معافیت از شرط سن اعطا شود ولی در هر حال این معافیت نمیتواند به اناثی که کمتر از سیزده سال تمام دارنند و به ذکوری که کمتر از ۱۵ سال دارند اعطا شود بعد از این ماده مطابق قانون اصلاحی سال ۱۳۶۱ خورد و سن مجاز برای ازدواج را بعد از بلوغ دانست و در تبصره آن ماده بیان میشد که عقد نکاح قبل از بلوغ با اجازه ولی صحیح است به شرط رعایت مصلحت مولی علیه و در اخر اصلاحی در سال  ۱۳۸۱ در مورد سن ازدواج بیان داشت عقد نکاح دختر قبل ازرسیدن به سن ۱۳ سالگی تمام شمسی و پسر قبل از رسیدن به سن ۱۵ سال تمام شمسی منوط به اذن ولی به شرط رعایت مصلحت با تشخیص دادگاه صالح میباشد. پس در این ماده نفوذ نکاح صغیر مشروط بر این دانسته که اقدام ولی به مصلحت کودک باشدو به بار نیامدن مفسدت کافی نیست .و در قانون که در سال ۱۳۸۱ به عنوان قانون حمایت از کودکان و نوجوانان تصویب شده در ماده یک این قانون اعلام میدارد کلیه اشخاصی که به سن زیر هجده سال باشند کودک و نوجوان محسوب میشوند. در ماده ۲ این قانون ،قانون گذار هر نوع اذیت و ازار کودکان و نوجوانان را که موجب شود به آنان صدمه جسمانی یا روانی یا اخلاقی وارد شود به سلامت جسم یا روان آنان را به خطر بیندازد ممنوع کرده است. و برای هر گونه صدمه ،اذیت و ازار ،شکنجه جسمی و روحی  کودک ،نادیده گرفتن عمدی سلامت و بهداشت روانی و جسمی او ممانعت از تحصیل او ،فرد مرتکب این  امور به حبس و جزای نقدی تهدید کرده اند همچنین در قانونگذاری در ماده ۵ ،کودک آزاری را از جرایم عمومی محسوب کرده است. که نیاز به شکایت شاکی خصوصی ندارد. از طرف دیگر قانون رشد متعاملین ،معاملات و قراردادهای مالی افراد زیر هجده سال را بی اعتبار اعلام کرده است ،یعنی این افراد نمیتوانند تعهد مالی به عهده بگیرند یا طرف قراردادهایی واقع شوند که جنبه مالی دارد. همانطور که میدانید ،ازدواج قراردادی است که برای تحقق آن رضایت زن و شوهر لازم است برای اینکه این رضا مخقق شود ،باید طرفین اهلیت داشته باشند و یکی از شروط داشتن اهلیت علاوه بر بلوغ ،رشد است .یعنی همان چیزی که در قانون رشد متعاملین ،وجود آن را در زیر هجده سال معدوم فرض شده است.  همچنین توجه داشته باشید که بدون تردید،قرارداد نکاح آثار مالی دارد .آنگاه این سوال مطرح خواهد بود چگونه کسانی که کودک محسوب میشوند ،میتوانند ازدواج کنند و از طرف دیگر قانونگذار هر نوع اذیت و ازار به کودکان را که به آنها صدمه جسمی،روانی یا اخلاقی وارد کند و سلامت جسم و روان را به مخاطره بیاندازد ممنوع کرده ااست با عنایت به این که ازدواج قطعا رابطه ی جنسی را به دنبال خواهد داشت چگونه میتوان حالتی را فرض کرد که کودکی اعم از دختر یا پسر ازدواج کند و با تبعات جنسی ازدواج مواجه نشودو از این رهگذر ،صدمات جسمانی یا روانی و اخلاقی نبیند و سلامت جسم و روان او در مخاطره قرار نگیرد؟ در مورد ازدواج دختران کوچک در ماده پنجاه قانون حمایت خانواده  در صورتی که این ازدواج منجر به ضایعات بدنی یا مرگ شود که  چنین احتمالی وجود دارد قانونگذار برای ولی قهری ،شوهر و عاقد مجازاتهای کیفری شدیدی مقرر کرده است.درست است که اصلاح قانون و منوط کردن ازدواج به رعایت مصلحت طفل و اجازه دادگاه گام مثبتی است اما نباید نادیده گرفت که ایران فقط شهرهای بزرگ نیست که در آن ازدواج بالای سن ۱۸ سالگی اتفاق بیافتد هنوز در خیلی از روستاها و شهرهای بزرگ برای دختران وظیفه ای بالاتر از ازدواج متصور نیست بدون شک در این مناطق مصلحت دختر ازدواج زودرس است و هر گونه زیر سوال بردن آداب و رسوم در این مناطق مردود است مضافا به این که طبق کنوانسیون حقوق کودک هر فردی زیر ۱۸ سال کودک است ایران هم به این کنوانسیون پیوسته پس شایسته است سن ازدواج برای پسر و دختر برابر بالای ۱۸ سال باشد. در نظام حقوقی ایران در مورد ازدواج و سن قانونی آن حمایتی واقع نشده و در جای مناسب خود قرار نگرفته است.در نتیجه مدافعان و فعالان حقوق بشر نیز در شکل دادن هر گونه پیشرفتی در جهت مبارزه ازدواج در سنین پایین ناتوان هستند.
letting-go-motherhoodانتشار اعلامیه روانی حقوق کودک از ابتکارات انجمن بین المللی روان شناسان در سال ۱۹۷۹ بود که حق برخورداری کودک از محبت ،امنیت،رهایی از ترس و آزادی جسمی و روانی اموزش هویت ،آزادی بیان تشویق به بازی و رشد و خلاقیت را در اصول نه گانه خود بیان میکرد .از منظر جمهوری اسلامی ایران حقوق اساسی   اعتقاد آنچه در اندیشه اسلامی به عنوان حقوق کودک شناخته شده فراتر از اعلامیه ها و کنوانسیون بین المللی بوده و حتی حقوق قبل از تولد کودک را مدنظر قرار داده است بر این مبنا جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۷۲ برابر با ۱۹۹۳ میلادی کنوانسیون حقوق کودک را به صورت مشروط پذیرفت که این سنت پس از تسلیم آن به سازمان ملل متحد از سال ۱۳۷۳ لازم الااجرا شده است با این الحاق ما در جهت حمایت از حقوق کودک اعلام نمود.
ازدواج در سنین پایین بدون شرایط و آموزش و صلاحدیدهای لاجرم آثار متعدد و شدید کوتاه مدت و بلند مدت فیزیکی و روانی بر آنها به جای میگذارد که ممکن است بهبودی و رشد آنها را با مشکلات جدی مواجه کند وقتی ازدواج در سنین پایین صورت می گیرد به تبع آن و با توجه به فشارهای فرهنگی بارداری زودرس اتفاق می افتد در شرایطی که مادر نوجوان به بلوغ نرسیده است در شرایط بارداری،زایمان شیر دهی بقاءسلامت مادر و کودک را به خطر میندازد.
نهادهای حامی کودکان از میزان خطر بی خبرند و به کودکان نیز آگاهی های لازم  داده نمیشود ،این امر توان مقابله را کاهش می دهد .و مادامی که این موضوع در جامعه ایران به شکل عمومی مطرح نشود ، امیدی برای کاهش رنجهای کودکان وجود ندارد. ساختار سنتی خانواده ها ،به خصوص چگونگی نقش پدران بر سختی کار می افزایدو در جوامعی که به سبک سنتی همسرگزینی معتقدند، پدران یا سرپرست خانواده ،معمولا خود دست به انتخاب شوهر برای دختران می زنند  چگونه ممکن است مصلحت را رعایت کنند.مثل کشورهای آفریقای ،جنوب آسیا همچنان در مناطقی از ایران چگونه امیدی برای کاهش رنجهای کودکان وجود دارد دلایل مخالفت با ازدواج کودکان :
    مادر ایمن: safe motherhood
وقتی ازدواج در سنین پایین صورت میگیرد ،به تبع آن و با توجه به فشارهای فرهنگی ،بارداری زودرس اتفاق می افتد.در شرایطی که بدن مادر نوجوان به بلوغ نرسیده است در شرایط بارداری ،زایمان ،شیردهی،بقاء سلامت مادر کودک را به خطر میندازد..
سقط جنین های غیر عمدی.
    مرگ و میر مادری: maternal mortality

:Teenage pregnancy


حاملگی و مشکلات و عوارض زایمان درصد علل مرگ و میر دختران ۱۵ تا۱۹ ساله در کشورها با درآمد متوسط و پایین دنیا قرار دارند هر چند که میدانیم که اصطلاح حاملگی نوجوانان را معمولا برای شرایطی به کار میبرند که حاملگی خارج از کانون ازدواج صورت گرفته باشد آمار واقعیت های آمار جهانی حکایت از این دارد که،عمده این نوع حاملگی ها اتفاقا در چهارچوب نهاد ازدواج و خانواده شکل گرفته است.
۹۰% بارداری نوجوانان در چهارچوب ازدواج رخ میدهد.
نگرانی های نسبت به سلامت نوجوانان  موجود است  و ضرورت محافظت از افرادی در دنیایی که با انواع تهدیدها  و مخاطراتی چون بیماری های مقاربتی ،ایدز،اچ ای وی و… در جریان ازدواج دائم یا موقت روبرو هستیم و نسبت به این بیماری ها اسیب پذیر هستند .
چهار استراژدی برای مقابله:
GIRLS NOT BRIDES
تشکل بین المللی تحت عنوان دختر بچه نه عروس که خود متشکل از بیش از ۵۰۰ سازمان جامعه مدنی از هفتاد کشور دنیاست  در جهت پایان دادن به ازدواج کودکان و قادر ساختن دخترانی که ازدواج کردهاند برای بالفعل کردن استعداهایشان فعالیت میکند.
نظریه ای تحت عنون تغیر در معرفی یکسری رویکردهای اساسی برای مقابله با ازدواج کودکان ارایه کرده است که طی آن بر نقشی که هر فردی می تواند برای جلوگیری از این روند ایفا کند تاکید میکند:
در چهارچوب این نظریه تغییر،چهار مقوله به شرح زیر در جهت هماهنگی و هم افزایی تلاش های جمعی معرفی میشود:
توانمند کردن دختران EMPOWER GIRLS
MOBILIZING FAMILIES AND COMMUNITIES بسیج خانواه و اجتماعات محلی
تامین و تدارک خدمات ، ایجاد قوانین و سیاست ها.

Empower girl: 


توانمند کردن دختران: آموزش دختران و کار کردن با اینها تا بتوانند دانش و مهارت ها را کسب کنند  و به حقوقشان آگاه شوند و از حقوقشان بهره گیری کنند و کمک به آنها در جهت اینکه شبکه های حمایتی ایجاد کنند.
کمک به دختران تا بتوانند خود به کارگزاران تغییر تبدیل شوند و خانوادههایشان را در مسیر درست همسر گزینی و به همسر گزینی تحت تاثیر و تغییر قرار دهند.و با آگاهی از نقش های دیگری که میتوانند در جامعه یا اجتماع حود بر عهده گیرند مسیر را در زندگی خود بگشایند.
در همین جهت تامین برنامه های آموزشی در فضای امن : که میتواند هم فضای آموزشی باشد وارتقای مهارت های اجتماعی و ارتباطی و حرفه ای ایشان را به دنبال داشته باشد و هم فضای غیر رسمی باشد  شکل گیری دوستی هایی که بین ایشان ،مربیان و سایر دختران  یادگیرنده  و ایشان را از خدماتی که در محله یا اجتماع محلی برایشان فراهم هست مطلع گرداند.
این برنامه ها میتواند اعتماد به نفس وحس خود اثر بخشی این دختران را ارتقا بخشد .به ویژه دخترانی که دسترسی به نهاد های آموزشی رسمی ندارند.
The UNS commission on the status woman
در پایان، بر اساس توصیه ی کمیته ازدواج زود هنگام باید جلوکیری شود ،زیرا این ازدواج زود هنگام دختران را با کمترین حمایت در برابر سوءاستفادهی جنسی،در دست همسران بزرگسالشان رها میکند با وجود انکه نرخ با سوادی در ایران  بالاست  و اکثریت   مطلق کودکان  به مدرسه می روند ،هیچ تلاش آموزشی در این نهاد ها برای آگاه کردن کودکان در این مقوله صورت نمیگیرد بی توجهی به این اسیب ها همچنان بر میزان اسیب پذیری کودکان می افزاید  چرا که انها بدون دیدن اموزش های لازم در این موضوعات وارد زندگی زناشویی میشوند.
برای خاتمه دادن به این موضوع ازدواج در سنین پایین اشخاص علیرغم وجود تضادهای فرهنکی و سنتی باید اهمیت این مشکل جدی را ، درک کنند  دولت ها باید این مسئله را که چه عملی به عنوان سوء استفاده  محسوب میشود به ماموران نظامی و غیر نظامی اموزش دهند به همین ترتیب الویت دولتها باید این باشد که به کودکان و مردم آموزش دهند  چه اعمالی تجاوزگرانه و سوءاستفاده آمیز است. سازمان ها باید با مقامات رسمی دولت ها همکاری کنند تا در زمینه طبیعت سوء استفاده جنسی آموزش لازم را به آنها بدهند دولت وسازمانها همچنین باید به خانواده ها ومدارس .و موسسات اجتماعی از جمله موسسات مذهبی و فرهنگی تفریحی یاری رسانند .معطوف کردن تلاش ها و مسئولین کافی نیست کودکان باید به حقوق خود، به خصوص حق بر ایمن بودن از بهرهبرداری و سو استفاده جنسی آگاه باشند .این امر اسیبپذیری آنها را کاهش میدهد.در صورتی که قربانی شدند احتمال کشف و ردیابی بالا میرود .
در کشورهایی مانند ایران که مردم به شدت پایبند ارزشهای سنتی هستند ممکن است در برابر افزایش این آگاهی ها مقاومت هایی صورت بگیرد  چرا که چنین اقداماتی از نظر مذهبی نامناسب است و یا به حریم خانواده خدشه وارد میسازد .حمایت دولت از این اقدامات اساسی میتواند به تعدیل چنین واکنش هایی کمک کند به علاوه راه هایی وجود دارد که دولت ها و سازمان های غیر دولتی بتوانند به اموزش افراد بپردازند تا کمتر مساله ساز باشد.فعالان در ایران برای غلبه بر ترس از هنجارشکنی باید روش های مشابهی را به کار گیرند.چرا که رنجش جامعه نباید مانع آموزش در مورد این امر مهم شود افکار عمومی در مورد این موضوع نباید موجب محدود شدن اقدامات اموزشی شود حامیان فعالان کودک میتوانند از روش های مختلفی برای اموزش افراد استفاده کنند.